Είναι διάχυτη η ευλάβεια του λαού μας στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αυτή φαίνεται στην καθημερινή επικοινωνία του πιστού Χριστιανού μαζί της, καθώς προφέρει το πανάγιο όνομά της. Η ευλάβεια αυτή φανερώνεται στις εορτές της και μάλιστα στα ιερά προσκυνήματα, που προστατευτικά ασφαλίζουν τον τόπο μας, με πρώτο το ιερό περιβόλι της, το Άγιον Όρος, και κορυφώνεται, ιδιαίτερα την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με την Ακολουθία των Χαιρετισμών κάθε Παρασκευή βράδυ.
Η Παναγία είναι για όλους μας «η άμπελος η ευκληματούσα»1, κατά την έκφραση του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού. Από αυτήν εκχύνεται το θεϊκό νέκταρ που ζωογονεί τους ανθρώπους. Γι’ αυτό όποιος την πλησιάζει με πίστη και ευλάβεια, γεμίζει από τους ακενώτους θησαυρούς της θεότητος και κυρίως πληρώνεται με χαρά, αφού η Παναγία διαλύει τα νέφη των λυπηρών. Γράφει ο θεοφόρος Δαμασκηνός : «Κλήμα με πλήθος βλαστών βλάστησε από την Άννα και άνθισε σταφύλι ολόγλυκο που πηγάζει για τους ανθρώπους το θεϊκό ποτό της αιώνιας ζωής. Δικαιοσύνη έσπειραν ο Ιωακείμ και η Άννα και θέρισαν καρπό ζωής. Φωτίστηκαν με το φως της γνώσης και ζήτησαν τον Κύριο με επιμονή και τους ήρθε το γέννημα της δικαιοσύνης. Ας πάρει θάρρος η γη και τα τέκνα τής Σιών. Χαρείτε που χάρη στον Κύριο τον Θεό σάς βλάστησε η έρημος και η στείρα έδωσε τον καρπό της. Ο Ιωακείμ και η Άννα ως όρη νοητά στάλαξαν τη δροσιά της γλυκύτητάς τους. Νοιώσε ευφροσύνη, Άννα μακαριστή, που γέννησες κορίτσι. Γιατί το κορίτσι αυτό είναι η μητέρα του Θεού, η πύλη του φωτός, η πηγή της ζωής και σβήνει το έγκλημα της γυναίκας»2.