του Σεβ.Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη (stmark@mweb.co.za)
Στην Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής βλέπουμε πως τέσσερις από τους σημαντικότερους Μαθητές του Χριστού, στην κλήση τους να τον ακολουθήσουν, εγκαταλείπουν τα πάντα χωρίς δισταγμό κι αμφιβολία. Θυσιάζουν τα πάντα για να γίνουν Μαθητές του Χριστού.
Η Εκκλησία μας για να συνεχίσει σήμερα το έργον της με επιτυχία χρειάζεται ανθρώπους με τις ίδιες αρετές και με την ίδια αυτοθυσία. Αυτό όμως είναι μόνο η μία διάσταση της επιτυχίας της Εκκλησίας μας στο σωτηριολογικό της έργον. Η δεύτερη πραγματικότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει τη ζωή της Εκκλησίας μας είναι η διάσταση της οικουμενικότητας και παγκοσμιότητας του χαρακτήρα του Ευαγγελικού έργου, όπως αυτό μαρτυρείται με σαφήνεια μέσα από την σημερινή Αποστολική Περικοπή της επιστολής προς Γαλάτας, του Αποστόλου Παύλου.
΄Οπως τονίζει, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος «ουκ ένι Ιουδαίος, ουδέ ΄Ελλην, ουκ ένι δούλος, ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρρεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλάτας 3,28).
Η δεύτερη λοιπόν διάσταση του σωτηριολογικού έργου της Εκκλησίας μας είναι η συνεχής προσπάθεια της να μεταφέρει το Ευαγγελικό μήνυμα της σωτηρίας προς όλους τους ανθρώπους, προς όλες τις Εθνότητες, σε μαύρους και λευκούς, σε μικρούς και μεγάλους, σε όλες τις φυλές της γης και φυσικά και στους μετανάστες.
Εκεί που δεν συμβαίνει αυτό είναι ως να προσπαθούμε να μετατρέψουμε την εκκλησία σε Εβραϊκή συναγωγή, σε μασωνική στοά, σε ένα κοινωνικό σύλλογο, σε ένα κοσμικό κλάμπ, σε μία λειτουργική κοινωνική ασθένεια που μας κρατά μακρυά από την πορεία μας προς την αιωνιότητα, προς την εν Χριστώ σωτηρία, προς τον Παράδεισον.
Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και τίμιοι με τον εαυτό μας. Πολλοί που ζούμε στην Αφρική, μεγαλωμένοι με τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις κοινωνικές αδικίες του apartheid του διαχωρισμού των ανθρώπων, ανάλογα με το χρώμα τους, το αποτέλεσμα ήταν να κτισθεί ένα τεράστιον τείχος μίσους που στην καθημερινή μας ζωή μας επηρεάζει όλους, με συνέπειες τραγικές.
Επειδή ακριβώς αυτό το τείχος του μίσους είναι απάνθρωπο που μας κρατά μακρυά από το Θεό δεν είναι φυσικό. Είναι ένα τείχος που μας κάνει όλους να πονάμε με την αβεβαιότητα του μέλλοντος να προβάλλει μπροστά μας.
Πολλές φορές οι λευκοί με την κοινωνική τους μόρφωση εκφράζουν το μίσος τους αυτό με την ειρωνεία και την περιφρόνηση προς τους μαύρους, χαρακτηρίζοντας τους «πίθηκες». Πολλοί μαύροι, πάλι, με την έλλειψη παιδείας που τους χαρακτηρίζει, θύματα της φτώχειας τους και της κοινωνικής αδικίας που υπέστησαν για χρόνια μέσα στην χώρα τους, εκφράζουν το μίσος τους προς τους λευκούς με τη βία και το έγκλημα.
Τελικά όμως, και οι λευκοί και οι μαύροι που δεν ζουν το μεγαλείον της μαρτυρίας του Αποστόλου Παύλου για την ισότητα των ανθρώπων, όπως την τονίζει στη σημερινή Αποστολική Περικοπή, ζουν μακρυά από το Θεό. Ζουν μέσα στην αμαρτία των φυλετικών διακρίσεων, ζουν μέσα στον εγωϊσμό τους και τον ατομισμό τους μακρυά από το ΄Αγιον Σώμα της Εκκλησίας. Ζουν στη κατάσταση της υποκρισίας και της αρνήσεως της κλήσεως του Αποστόλου Παύλου να δώσουμε προτεραιότητα στη κοινή πίστη του Αληθινού Θεού, όπου ενωμένοι με αγάπη και αλληλοστήριξη θα μπορέσουμε μαζί να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ζωής και να πορευθούμε προς την αιωνιότητα της Βασιλείας των Ουρανών.
Αφήνουμε τα τραύματα που ζήσαμε στο παρελθόν, ως θύματα αυτού του κοινωνικού διαχωρισμού, ανάλογα με το χρώμα μας, να μας κυβερνούν τη ζωή και να μας ανοίγουν μεγαλύτερες κοινωνικές πληγές, που τελικά να απειλούν τον αφανισμό μας.
Η ασφάλεια που ονειρευόμαστε να ζήσουμε οι ίδιοι και τα παιδιά μας μπορεί να προσέλθει μόνο μέσα από την ετοιμότητα μας να φανούμε τίμιοι με τον λόγον του Ευαγγελίου.
Η αδιάκριτη αγάπη μας προς κάθε κατεύθυνση, προς κάθε άνθρωπον θα μας βοηθήσει να σβήσουμε το τείχος του μίσους και στη θέση του να κτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας και επαφής και ειλικρινούς συνεργασίας. Μόνον αν κτίσουμε γέφυρες αγάπης μπορούμε να περπατήσουμε με σιγουριά το μέλλον. Η φυγή και η απομόνωση δεν είναι η καλύτερη λύση. Ούτε τους εαυτούς μας βοηθάμε, ούτε τους άλλους που μισάμε.
Ο βίος μας είναι κοινός και μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας όμορφη αν αφήσουμε χώρο στην καρδιά μας να βασιλέψει η Μεγάλη μορφή του Χριστού. Μόνον αν αφήσουμε στη ζωή μας να μας καθοδηγεί ο Χριστός έχουμε ελπίδες για να ζήσουμε σε ένα καλύτερο κόσμο που θα μας οδηγήσει και στην αιωνιότητα του Παραδείσου.
Αναδημοσίευση Amen.gr