Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Περί Αγάπης (1-100)


1. Η αγάπη είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, η οποία την κάνει να μην προτιμά κανένα από τα όντα περισσότερο από τη γνώση του Θεού. Είναι όμως αδύνατο να φτάσει ν’ αποκτήσει σταθερά αυτή την αγάπη όποιος έχει κάποια εμπαθή κλίση σε κάτι από τα γήινα.

2. Την αγάπη την γεννά η απάθεια. την απάθεια την γεννά η ελπίδα στον Θεό. την ελπίδα, η υπομονή και η μακροθυμία. Αυτές τις γεννά η καθολική εγκράτεια. την εγκράτεια, ο φόβος του Θεού. το φόβο του Θεού τον γεννά η πίστη.

3. Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση. Κι εκείνος που φοβάται την κόλαση, εγκρατεύεται από τα πάθη. Εκείνος που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει όσα θλίβουν. Εκείνος που υπομένει όσα θλίβουν, θα αποκτήσει την ελπίδα στον Θεό. Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει το νου από κάθε εμπαθή κλίση προς τα γήινα. Και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

4. Εκείνος που αγαπά το Θεό, πάνω από όλα τα κτίσματά Του προτιμά την γνώση Του κι αδιάλειπτα με πόθο την προσμένει.

5. Αν όλα τα όντα έγιναν από το Θεό και για το Θεό, και ο Θεός είναι καλύτερος από τα δημιουργήματά Του, εκείνος που εγκαταλείπει το Θεό και στρέφεται στα χειρότερα, φανερώνεται ότι προτιμά περισσότερο τα δημιουργήματα από το Θεό.

6. Εκείνος που έχει προσηλωμένο το νου του στην αγάπη του Θεού, καταφρονεί όλα τα ορατά, και το σώμα του ακόμη, σαν να είναι ξένο.

7. Αφού η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, και ασυγκρίτως ανώτερος από τον κόσμο ο Δημιουργός Θεός, εκείνος που προτιμά το σώμα από την ψυχή και τον κόσμο από το Θεό που τον δημιούργησε, αυτός δε διαφέρει διόλου από αυτούς που λατρεύουν τα είδωλα.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Θα πάμε με το εισιτήριο του Αγ.Μαξίμου(Εμπειρίες μητροπολίτου Λεμεσού από τον Άγιο Παίσιο)


Ἕνα βράδυ ποὺ ἔμεινα ἐκεῖ κοντά του στὸ Καλυβάκι ἤμουν στενοχωρημένος, γιατὶὁ Γέροντάς μας ὁ Ἰωσήφ ἦταν στὴν Κύπρο, σ᾿ ἕνα μοναστηράκι ποὺ προσπαθοῦσενὰ φτιάξει καὶ δὲν εἶχα νέα του.Εἶχε ἀργήσει νὰ μοῦ γράψει γράμμα καὶ εἶχα μιὰ ἀνησυχία.
Μοῦ λέει ὁ Γέροντας: «Τί ἔχεις καὶ εἶσαι σκεφτικός;».
Λέω: «Δὲν ἔχω νέα ἀπὸ τὸν Γέροντα Ἰωσήφ κάτω καὶ ἔχω μιὰ ἀνησυχία μέσα μου».
«Ἒ, τί σκέφτεσαι καημένε, νὰ κόψουμε ἕνα εἰσιτήριο νὰ πᾶμε».
«Νὰ πᾶμε, εὐχαρίστως».
Μοῦ λέει: «Μὲ ποιά ἑταιρεία θέλεις νὰ πᾶμε; Μὲ τὴν Ὀλυμπιακή;».
«Ὀλυμπιακή».
«Ἐντάξει», μοῦ λέει, «νὰ ρωτήσομε πότε ἔχει πτήσεις καὶ νὰ πᾶμε στὴν Κύπρο». «Ἐντάξει, Γέροντα».
«Ἀλλά» μοῦ λέει «θὰ πᾶμε μὲ τὸ εἰσιτήριο τοῦ Ἁγ. Μαξίμου τοῦ Καυσοκαλυβίτη». «Δηλαδή;»
«Τί δηλαδή; Αὐτὸς ἔτρωγε ἕνα παξιμάδι καὶ ταξείδευε ἀπὸ τὰ Καυσοκαλύβια στὸ Βατοπαίδι, πετώντας. Θὰ φᾶμε κι ἐμεῖς ἀπὸ ἕνα παξιμάδι ἀπόψε καὶ θὰ πᾶμε στὴν Κύπρο».
«Ἒ, ἀστεῖα», λέω κι ἐγὼ ἀπὸ μέσα μου. Φάγαμε τὸ παξιμάδι μας, πράγματι, ἐγὼ πῆγα νὰ κοιμηθῶ, ὁ Γέροντας προσευχόταν. Τὸ πρωΐ, ὅταν ἐσηκώθηκα, ἐκεῖνος ἦταν ἤδη στὸ πόδι.
«Πῶς πέρασες χθές;».
«Καλά».
Λέει: «Ὡραῖο εἶναι τὸ Μοναστήρι ἐκεῖ».
«Ὡραῖο, Γέροντα», τοῦ λέω.
Μοῦ περιέγραψε μὲ πᾶσα λεπτομέρεια τὸν τόπο ποὺ ἔμενε ὁ Γέροντας Ἰωσήφ, τὸ κελλί του, τὸ γραφεῖο του, μέχρι καὶ ποῦ εἶχε τό στυλό του, τὸν σουγιά του, τὶς παντόφλες του, τὰ πάντα.
«Γέροντα, ποῦ τὸ ξέρεις;» τόν ρώτησα.
«Ἀφοῦ πέρασε τὸ ἀεροπλάνο ἀπό ᾿δῶ, ἦρθα νὰ σὲ πάρω κι ἐσὺ κοιμόσουνα καὶ πῆγα μόνος μου. Ἔχασες τὸ εἰσιτήριο. Πῆγα μόνος μου κι ἦρθα τὸ πρωΐ».
Τέτοια ἦταν γεμάτη ἡ ζωή του.

"ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ",ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ, ΙΟΥΛΙΟΣ -ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012,τευχ.67,σελ. 3.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Περί ταπεινότητας


Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Όλες οι άλλες ιδιότητες, όσες αναφαίνονται γύρω από τη θεία φύση, ξεπερνούν τα μέτρα της ανθρώπινης φύσης, ενώ η ταπεινότητα είναι για μας έμφυτη και συνυπάρχει με όσους προέρχονται εκ των κάτω κι έχουν τα συστατικά τους γήινα και στη γη ξαναπέφτουν.

Συ ό ίδιος αποκτάς τα χαρακτηριστικά της μακαριότητας όταν μιμείσαι τον Θεό στο μέτρο του φυσικά δυνατού.Κι ας μη νομίσει κανείς πως η ταπεινοφροσύνη πετυχαίνεται με ευκολία και χωρίς κόπο. Το αντίθετο συμβαίνει. Είναι η πιο κουραστική αρετή από οποιαδήποτε άλλη που επιδιώκουμε.

Κι αυτό γιατί; Διότι ενώ κοιμάται ο άνθρωπος, που έχει δεχθεί τα σπέρματα του καλού, δέχεται το σπόρο της αντίθετης σποράς από τον εχθρό της ζωής μας και ριζώνει το ζιζάνιο της υπερηφάνειας. Γιατί μ’ όποιο τρόπο έριξε τον εαυτό του στη γη, εκείνος, δηλ. ο διάβολος, με τον ίδιο τρόπο συμπαρέσυρε μαζί του στην κοινή πτώση και το ταλαίπωρο γένος των ανθρώπων.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΙΛΟΜΑΝΤΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟ.


Το μεσημέρι της Τετάρτης 22 Ιουνίου 2016 η ενορία του Προφήτου Ηλιού Ίλομαντσιν από τη μακρινή Φινλανδία, τη χώρα με τις χίλιες λίμνες επισκέφτηκε με επικεφαλής τον εφημέριο της π. Ιωάννη Λαμπρόπουλο την Ιερά Μονή Παναχράντου Άνδρου για να προσκυνήσει την Ιερά Εικόνα της Παναγίας την ιστορηθείσα υπό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά και την Τιμία Κάρα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος του ιαματικού.  Μετά τη ξενάγηση ακολούθησε το παραδοσιακό κέρασμα.
Στην Φινλανδία ζουν 60.000 Ορθόδοξοι Χριστιανοί ενώ λειτουργούν και δύο Μοναστήρια.
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΙΛΟΜΑΝΤΣΙΝ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑΣ


 

Η εξέταση της συνειδήσεως…


Για την εξέτασι της συνειδήσεως σκέψου τρία πράγματα: τα σφάλματα της κάθε μέρας, την αιτία των σφαλμάτων αυτών και την στενοκαρδία και προθυμία που έχεις να τα πολεμήσης και να αποκτήσης τις αντίθετές τους αρετές.

Γιά τα σφάλματα κάνε εκείνο που σου είπα στο κστ΄ κεφάλαιο (τι πρέπει να κάνουμε όταν πληγωθούμε κ.λπ).
Γιά την αιτία αυτών ανάγκασε τον εαυτό σου να την πολεμήσης, να την κατατροπώσης και να την ρίξης στη γη.

Γιά την προθυμία που χρειάζεται να κάνης αυτό και να αποκτήσης τις αρετές, δυνάμωσε την θέλησί σου με την απιστία του εαυτού σου, δηλαδή με το να μην έχης καθόλου θάρρος στον εαυτό σου, με την ελπίδα και το θάρρος στον Θεό, με την προσευχή και με το μίσος των πράξεων της κακίας και με την επιθυμία των πράξεων της αντίστοιχης αρετής. Φρόντισε, αδελφέ, πάντοτε σε κάθε σου λογισμό, λόγο και έργο να έχης συνείδησι ακατάγνωστη, δηλαδή να μη σε κατηγορή και να μη σε τύπτη η συνείδησίς σου για κάποιο πράγμα. Διότι όποιος εξετάζει στο βάθος την ορθή και αγία συνείδησι, δεν μπορεί να σφάλλη ποτέ, ή αν σφάλλη, να μην διορθωθή. Διότι η συνείδησις είναι ο φυσικός νόμος που έδωσε ο Θεός στις καρδιές των ανθρώπων για να τους οδηγή πάντοτε σαν λυχνάρι σε όλα τα καλά.

Όπως είπε και ο άγιος Νείλος: «Να χρησιμοποιήσης την συνείδησί σου ως λυχνάρι για τις πράξεις σου». Και ο Απόστολος είπε ότι «οι εντολές του νόμου του Θεού είναι γραμμένες μέσα στις καρδιές» (Ρωμ. 2,15).

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Μοναχός Γεννάδιος Διονυσιάτης (1881 – 17 Ιουνίου 1933)


Μοναχός Γεννάδιος Διονυσιάτης, ο πεπληρωμένος ταπεινοφροσύνης και αγάπης.
Γεννήθηκε στα Ακούμια Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου Κρήτης το 1881, ο κατά κόσμον Γεώργιος Αντωνίου Σταματεράκης. Νέος κοινοβίασε στη μονή Διονυσίου, την οποία αγάπησε και διακόνησε με ζήλο ισόβια, από το 1902. Το 1905 εκάρη μοναχός.

Έκανε οικονόμος και παροικονόμος στα μετόχια της μονής, στην ίδια τη μονή, καθώς και παραγουμενιάρης. Ήταν ένας μοναχός ταπεινός, ανυπόκριτος, πράος και καλοκάγαθος. Ο παραδελφός του Λάζαρος με ζωηρά λόγια μιλά για την ενάρετη ζωή του με ωραίο τρόπο: «Από κοιλίας μητρός ήτο προωρισμένος διά τον Παράδεισον. Σπάνιον φαινόμενον μοναχικής καλλονής διά την χρονικήν μας περίοδον. Ήτο πεπληρωμένος ταπεινοφροσύνης και αγάπης και πίστεως, εξ ών πηγάζει ο αρμαθός των ποικιλωνύμων αρετών. Ποίαν αρετήν να ήθελες και να μή την είχεν ο τρισμακάριος».

Πατέρες μετά από πανήγυρη στο νεώριο της μονής Διονυσίου (φωτ. 1933).

Συνεχίζει ο μακάριος παραδελφός του Λάζαρος με λίγα λόγια να λέγει πολλά: Τον αγαπούσαν όλοι «διά τας περικοσμούσας αυτόν μοναχικάς αρετάς… Τις να ενθυμηθεί και να μή θαυμάση την επί ολόκληρον δωδεκαετίαν διαβίωσίν του εις το εν πλήρει μεσημβρία ολοσκότεινον κελλίον του; Μήπως δεν είχε άλλον κελλίον ευήλιον, φωτεινόν, καθαρόν; Επροτίμα όμως να μένη εις το σκοτεινόν διά να είναι πλησίον του γέροντος καθηγουμένου και να τον εξυπηρετή εις τας αναγκαίας του χρείας, υπάρχων πανέτοιμος και πάντοτε παρών.

»Τις δεν ενθυμείται τας διδακτικάς του κατηχήσεις και συμβουλάς, οσάκις επηγαίναμεν και του εζητούσαμεν κάτι από την αποθήκην; Όλα, όσα έχουν τώρα οι επίτροποι και τα διανέμουν, ήσαν πριν εις του ηγουμενιάρη Γενναδίου τα καθήκοντα. Και αυτός ο μακάριος, προτού μας δώση το ζητούμενον, εξηρεύγετο λόγους αγαθών από μυχίων της καρδίας του, ό,τι η Χάρις του έδιδε λαλείν εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν και κατάστασιν…».

Ανεπαύθη από τους πολλούς κόπους του στις 17.6.1933 στη μονή της μετανοίας του σε ηλικία 52 ετών.
Πηγές – Βιβλιογραφία
Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Διονυσίου. Λαζάρου Διονυσιάτου μοναχού, Διονυσιάτικαι Διηγήσεις, Άγιον Όρος 1988, σσ. 113-114. Αντωνίου Ε. Στιβακτάκη, Κρήτες Αγιορείτες Μοναχοί, Ιεράπετρα 2007, σσ. 37-38.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Α΄ 1901-1955, σελ. 265 – 266

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΙΕΡΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟΥ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΑΣΚΗΤΑΡΙΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΑΚΩΝΩΝ






Το απόγευμα της Κυριακής της Πεντηκοστής στο Ιερό Εξωκκλήσι της Αγίας Τριάδος που βρίσκεται πάνω από το Μοναστήρι της Παναχράντου και απέναντι από τα επιβλητικά ασκηταριά των Γερακώνων τελέστηκε Πανηγυρικός Εσπερινός μετΆρτοκλασίας και ακολούθησε το παραδοσιακό κέρασμα τόσο στον προαύλειο χώρο της Εκκλησίας όσο και στο Αρχονταρίκι της Μονής.  Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναχράντου Αρχιμ. Ευδόκιμος ευχαρίστησε τον κ. Μουστάκα Θεόδωρο και τους λοιπούς εκλεκτούς φίλους της Μονής από το Κόρθι που αψήφισαν το δριμύ της ζέστης και προσήλθαν στο Ιερό Κάθισμα της Αγίας Τριάδος για να συμπανηγυρίσουν με τους Παναχραντινούς πατέρες.  
Το πρωί της Δευτέρας του Αγίου Πνεύματος τελέστηκε Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή πλήθους προσκυνητών από τη Χώρα και τα χωριά της κοιλάδας της Μεσσαριάς.


Ἡ Χάρις τοῦ Πνεύματος Πῦρ καὶ Ὕδωρ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΛΒ´ ΣΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ (Ιω, δ´ 13-20)


Τοῦ (ἁγίου) Πνεύματος τὴν χάρη ἡ Γραφὴ ἄλλοτε πῦρ καὶ ἄλλοτε νερὸ τὴν ὀνομάζει, γιὰ νὰ (μᾶς) δείξει ὅτι αὐτὰ τὰ ὀνόματα δὲν ἀποτελοῦν παράδειγμα τῆς (θείας) οὐσίας, ἀλλὰ τῆς (θείας) ἐνέργειας. Διότι τὸ (ἅγιο) Πνεῦμα δὲν συνίσταται ἀπὸ διαφορετικὲς οὐσίες, ἐπειδὴ εἶναι ἀόρατο καὶ μονοειδὲς (ἁπλό). Τὸ πρῶτο λοιπὸν (ὄνομα) ὁ Ἰωάννης (ὁ Βαπτιστής) τὸ δηλώνει λέγοντας: «Αὐτὸς (ὁ Χριστός) θὰ σὰς βαπτίσει ἐν Πνεύματι Ἁγίω καὶ πυρί», καὶ τὸ δεύτερο (ὄνομα τὸ δηλώνει) ὁ Χριστὸς (λέγοντας): «Ποτάμια ἀπὸ ζωντανὸ νερὸ θὰ ρεύσουν ἀπὸ τὴν κοιλιά του. Αὐτὸ τὸ εἶπε περὶ τοῦ (ἁγίου) Πνεύματος» λέει (ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης) «ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λάβουν». Ἔτσι καὶ ὅταν ὁμιλοῦσε μὲ τὴν (Σαμαρείτιδα) γυναῖκα, νερὸ ὀνομάζει τὸ (ἅγιο) Πνεῦμα: «ὅποιος πιεῖ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖο ἐγὼ θὰ δώσω σὲ αὐτόν, δὲν θὰ διψάσει ποτέ». Ἔτσι τὸ (ἅγιο) Πνεῦμα ὀνομάζει (ἡ Γραφή) μὲ τὴν ὀνομασία τοῦ πυρὸς ἐπειδὴ ὑπαινίσσεται τὸ δυνατό, ἄγρυπνο καὶ θερμὸ τῆς χάριτος καὶ τὸ κάψιμο τῶν ἁμαρτημάτων καὶ μὲ τὴν ὀνομασία του νεροῦ γιὰ νὰ δώσει ἔμφαση στὸν καθαρισμὸ ἀπὸ αὐτὸ καὶ στὴν πολὺ μεγάλη ἀναψυχὴ στὶς διάνοιες ποὺ τὸ ὑποδέχονται. Καὶ εἶναι φυσικό. Ἐπειδὴ ὅπως κάποιος κῆπος στολίζεται μὲ κάθε δένδρο καρποφόρο καὶ ἀειθαλές, ἔτσι (τὸ ἅγιο Πνεῦμα) κατασκευάζει τὴν πρόθυμη ψυχή, καὶ οὔτε λύπη, οὔτε σατανικὴ ἐπιβουλὴ ἐπιτρέπει νὰ αἰσθανθεῖ, ἐπειδὴ σβήνει εὔκολα ὅλα τὰ φλεγόμενα βέλη τοῦ Πονηροῦ.

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/2013/06/blog-post_5174.html#ixzz4Blnmbg8A