Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Η συνάντηση του Ντοστογέφσκι με το στάρετς Αμβρόσιο της Όπτινα

Ο Ντοστογιέφκυ έλεγε: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο αγαθό, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστόν. Και συλλογίζομαι με αγάπη ζηλωτού πως όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά και δεν είναι δυνατόν να υπάρχη. Εάν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός είναι μακρυά από την αλήθεια και η αλήθεια μακρυά από τον Χριστόν, θα προτιμούσα να μείνω με τον Χριστόν παρά με την αλήθεια».

Ο μεγάλος αυτός στοχαστής δεν μπορούσε να μην ελκυσθή από το μεγαλείο της Όπτινα. Είχε πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήση το στάρτσεστβο και να γνωρίση τον φωτισμένο στάρετς. Και πράγματι τον Ιούνιο του 1878 βρέθηκε κοντά του και παρέμεινε επί δύο ημέρες. Δεν γνωρίζουμε βέβαια τι συζήτησαν στην ιδιαίτερη συνομιλία που είχαν. Ο π. Αμβρόσιος έμεινε ευχαριστημένος μαζί του. Είπε δε χαρακτηριστικά για το πρόσωπό του: «Αυτός είναι ο μετανοών».
Η τεραστία απήχησις που είχε η μορφή του στάρετς Αμβροσίου, καθώς επίσης και το έργο του, στην ψυχή του Ντοστογιέφσκι, παρουσιάζεται ολοζώντανη στα πρώτα κεφάλαια του μεγάλου του έργου «Αδελφοί Καραμάζωφ» που τότε ακριβώς άρχισε να συγγράφη. Στο έργο αυτό, που θεωρείται μεγαλειώδης και αριστουργηματική μυθιστορηματική σύνθεσις, προβάλλεται κατά τρόπο ανάγλυφο η ζωή, η δράσις και η διδασκαλία του στάρετς Ζωσιμά. Όλη η εξωτερική περιγραφή του χώρου, του κελλιού, των διαμερισμάτων, της Μονής, μέχρι μικρών λεπτομερειών ομιλούν για την Όπτινα. Μερικοί χαρακτηρισμοί για το πρόσωπο του στάρετς μπορούν να αποδοθούν πλήρως στον π. Αμβρόσιο. Οπωσδήποτε προδίδουν τις προσωπικές εντυπώσεις του συγγραφέως. «Ο στάρετς», γράφει, «με την πρώτη ματιά που έρριχνε σ’ έναν άγνωστο, υποψιαζόταν για ποιο λόγο είχε έρθει, τι του χρειαζόταν κι’ ακόμη τι ήταν αυτό που βασάνιζε την συνείδησί του. Ο άνθρωπος που μετανοούσε έμενε κατάπληκτος, πολλές φορές τρόμαζε κιόλας, νιώθοντας έτσι να του ανοίγουν την ψυχή πριν προλάβη να πή λέξι. Πολλοί απ’ αυτούς που έρχονταν για πρώτη φορά να συνομιλήσουν ιδιαιτέρως μαζί του, έμπαιναν στο κελλί του με φόβο και ανησυχία· σχεδόν όλοι έβγαιναν υστέρα αστραποβολώντας.
Πηγή: Ο Στάρετς Αμβρόσιος, σελ. 186, Έκδοσις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής
αναδημοσιευση απο πεμπτουσιαhttp://www.pemptousia.gr/

Ιερομόναχος Θεόδωρος Γρηγοριάτης (1885 – 8 Φεβρουαρίου 1964)

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

Ο κατά κόσμον Θεόδωρος Γεωργίου Κακούνης γεννήθηκε στα χωριό Καστρί της Λακωνίας το 1885. Μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Δημήτριο, τον μετέπειτα 6Καυσοκαλυβίτη μοναχό Ιερόθεο (+1968), νέοι ξενιτεύθηκαν για την Αμερική. Πήγαν να εργασθούν, για να βοηθή­σουν τη φτωχή τους οικογένεια. Μία ημέρα, πηγαίνοντας σ’ ένα θέατρο για να ψυχαγωγηθούν και να ξεκουρασθούν, είδαν ένα φοβερό θέαμα. Χορός δαιμόνων να περιφέρεται γύρω από το κτίριο και να γκρεμίζει στην αμαρτία νέους και νέες. Τρομαγμένοι αναχώρησαν για το Άγιον Όρος, ποθώντας τη σωτηρία της ψυχής τους.
Το 1903 ο Θεόδωρος προσήλθε στην ιερά σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης, στην Καλύβη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην ευλαβή συνοδεία των ιερομονάχων Στεφάνου και Θεοδοσίου. Το 1907 εκάρη μο­ναχός. Ημέρα με την ημέρα προόδευσε πνευματικά και καλλιεργούσε επιμελημένα τις ένθεες αρετές. Έγινε δεκτικός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, γιατί είχε μεγάλη ταπείνωση. Το 1912 χειροτονήθηκε διάκονος. Διακονούσε με κάθε ευλάβεια και ιεροπρέπεια. Το 1923 προσήλθε στη μονή Γρηγορίου. Το 1931 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, τελώντας τα θεία μυστήρια με φόβο Θεού. Μετά την κοίμηση του Γέροντός του Στεφάνου, κλήθηκε να διακονήσει στη μονή Γρηγορίου, όπου μόναζαν πολλοί συμπατριώτες του. Ηγούμενος ήταν ο λίαν ενάρετος Γέροντας Αθανάσιος (+1953).
Στα αυστηρό αυτό κοινόβιο έγινε υπόδειγμα υπακοής, υπομονής και ταπεινώσεως. Για την αρετή του, μετά την παραίτηση του ηγουμένου Αθανασίου, εξελέγη ηγούμενος, παρότι στη μονή υπήρχαν παλαιότεροι ιερομόναχοι όπως οι Γεώργιος, Στέφανος, Κωνσταντίνος, Δημήτριος και Διονύσιος. Το 1937 προχειρίσθηκε αρχιμανδρίτης και Πνευματικός κι ενθρονίσθηκε ηγούμενος. Το 1943 παραιτήθηκε της ηγουμενείας.
Ήτο ευλαβής και φιλακόλουθος πάντοτε. Διακόνησε παλαιότερα ως προσφοράρης και ιερορράπτης. Έδειχνε μεγάλη αγάπη στους προσκυ­νητές και αφιέρωνε χρόνο για πνευματικές συζητήσεις μαζί τους.
Στις 8.2.1964 μετά διετή ημιπληγία ανεπαύθη ήσυχα στη μονή του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. Ετάφη μετά των άλλων πατέρων στο κοιμητήριο. Στην ηγουμενεία τον διαδέχθηκε ο αρχιμανδρίτης Βησσαρίων (+1974).
Πηγές – Βιβλιογραφία
Ανδρέου Αγιορείτου μοναχού. Γεροντικό του Αγίου Όρους, τ. Α’, Αθήναι 1979, σσ. 170-172. Ιεράς Μονής Γρηγορίου, Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, Άγιον Όρος 2003, σσ. 39-40.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδ. Μυγδονία σ. 711-712
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑhttp://www.pemptousia.gr/

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ


Ο Σεβασμιώτατος κ. Δωρόθεος Β' θα μεταβεί αύριο, Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου, στην Κέα και το απόγευμα θα παραστεί σε εορταστική Εκδήλωση για την επέτειο 15 ετών Αρχιερατείας του στο Μωραΐτιο Πνευματικό Κέντρο και θα ευλογήσει την Αγιοωασιλειόπιττα.

    Την Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου, το πρωί, θα επισκεφθεί το Γυμνάσιο και Λύκειο Κέας και εν συνεχεία θα έχει συνάντηση με το Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Κέας, για θέματα, που αφορούν το Ιερό Προσκύνημα Παναγίας της Καστριανής, το οποίο, εν συνεχεία, θα επισκεφθεί.

    Το απόγευμα της ίδιας μέρας, θα τελέσει τον Πανηγυρικό Εσπερινό στον εορτάζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Χαραλάμπους, Πολιούχου Κέας.

   Την Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου, θα ιερουργήσει στον Μητροπλιτικό Ναό Ευαγγελισμού, στην Ιουλίδα.

    Εν συνεχεία, μέσω Λαυρίου και Πειραιώς, θα επιστρέψει στην Ερμούπολη.

   Την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου, το μεσημέρι,μεσω Τήνου, θα μεταβεί στην Άνδρο και το απόγευμα θα πραγματοποιήσει Ιερατική Σύναξη των Εφημερίων της νήσου.

   Το Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου, θα τελέσει το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο φιλογενούς Ανδρίου και το απόγευμα θα ταξιδεύσει στη Ραφήνα και εν συνεχεία στην Άμφισσα.


  Την Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου, το πρωί, προσκεκλημένος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φωκίδος κ. Θεοκτίστου θα συνιερουργήσει μαζί του επί τω ετησίω Μνημοσύνω του αοιδίμου Μητροπολίτου Φωκίδος κυρού Αθηναγόρου.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΩ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΟΥ


Τη παραμονή της εορτής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Πάνω Δευτεράς τελέστηκε Ιερά Αγρυπνία κατά τη διάρκεια της οποίας παρετέθησαν για προσκύνηση τμήματα των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Θεοδώρων.  Τον βίο του Αγίου εξεφώνησε ο προιστάμενος του Ναού και πρωτοσυγγελεύων της Ιεράς Μητροπόλεως αιδεσιμολογιώτατος π. Θεόδωρος Στυλιανού ο οποίος είχε τα ονομαστήρια του.

















Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΩ ΔΕΥΤΕΡΑΣ



Μέσα στα πλαίσια της παραμονής και της προσκύνησης του Ιερού Εικονίσματος της Παναγίας της Παναχράντου και της Τιμίας Κάρας του Αγίου Μεγαλομάρτυρος  Παντελεήμονος στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου  Άνω Δευτεράς τελέστηκε σήμερα, Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2016, Αρχιερατική Θεία λειτουργία, προεξάρχοντος του επιχώριου Μητροπολίτου και Ποιμενάρχου της των Ταμασέων Εκκλησίας, Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐου. 
Μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου ο Πανιερώτατος κήρυξε τον Θείο λόγο και απευθυνόμενος προς το πολυπληθές εκκλησίασμα, λαμβάνοντας αφορμή από την ευαγγελική περικοπή, τόνισε την αξία των χαρισμάτων που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους και πώς οι χριστιανοί πρέπει να αγωνίζονται πνευματικά στη ζωή τους για την ορθή αξιοποίηση των δωρεών αυτών. Καταλήγοντας το λόγο του ο Πανιερώτατος ευχαρίστησε για ακόμη μια φορά τον Ηγούμενο της Μονής Παναχράντου, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Ευδόκιμο και τη συνοδεία του για τον κόπο, στον οποίο υπεβλήθησαν, για να μεταφέρουν στην Κύπρο τα ιερά θησαυρίσματα, τα οποία όλες αυτές τις ημέρες απέβησαν πνευματική πηγή αρρήτου χάριτος για τον πολύπαθο λαό της Μεγαλονήσου. 
Στη συνέχεια ο Γέρων Ευδόκιμος, ευχαριστώντας τον Πανιερώτατο για την αβραμιαία φιλοξενία που έτυχε αυτός και η συνοδεία του αλλά και για την τιμή που ο λαός της Κύπρου προσέδωσε προς το ιερό θεομητορικό εικόνισμα και τη χαριτόβρυτο κάρα του Αγίου Παντελεήμονος, ευχήθηκε ώστε σύντομα να τερματιστεί η δοκιμασία του κυπριακού λαού, για να μπορέσει να ζήσει μέσα σε συνθήκες πνευματικής και εθνικής ελευθερίας 






Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Ο ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ¨ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ" ΑΝΩ ΔΕΥΤΕΡΑΣ


Σήμερα το απόγευμα στο μέγαρο των κοινοτικών συμβουλίων της Δευτεράς ο Χριστιανικός Σύνδεσμος "Άγιος Γεώργιος" Άνω Δευτεράς στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων για την παραμονή της Ιεράς Εικόνας της Παναχράντου και της Τιμίας Κάρας του Αγίου Παντελεήμονος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου πραγματοποίησε φιλανθρωπική εκδήλωση στην οποία ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιος μίλησε για την Παναγία, την έφορο και προστάτη της Αθωνικής Πολιτείας και την ιδιαίτερη σχέση που έχουν οι μοναχοί του Αγίου Όρους μαζί της. 











Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, ο ασκητής με την κοινωνική διδασκαλία

Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος
Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης (4 Φεβρουαρίου)
Ο Όσιος Ισίδωρος γεννήθηκε περί το 360 στην Αλεξάνδρεια από ευσεβείς και ευγενείς γονείς. Οι ίδιες οι επιστολές του φανερώνουν λαμπρή και επιμελημένη μόρφωση. Ο ίδιος ομολογεί την «αυτάρκη» εκπαίδευσή του στα ελληνικά γράμματα και τις τέχνες. Χαρακτηρίζεται ως «ανήρ ελλογιμώτατος, φιλόσοφος και ρήτωρ». Στην Αλεξάνδρεια έλαβε μέρος ενεργό στο κατηχητικό έργο της Εκκλησίας.

Το όνομα «Πηλουσιώτης» το πήρε από το ιστορικό Πηλούσιο, σημερινό Πορτ-Σάιντ, περιοχή της Αιγύπτου ανατολικά του Νείλου. Αποσύρθηκε στην έρημο της Νιτρίας ακολουθώντας το μοναχικό βίο εκπληρώνοντας την επιθυμία που είχε από νεαρή ηλικία.
Μετά ένα χρόνο ασκητικής ζωής, επέστρεψε στο Πηλούσιο, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Αμμώνιο, ο οποίος του εμπιστεύθηκε καθήκοντα διδαχής πιστών και κατηχουμένων. Πολλοί Εβραίοι και ειδωλολάτρες ακούοντας το κήρυγμά του έγιναν χριστιανοί.
Το 413, όμως, κάποιος Ευσέ­βιος εξελέγη νέος επίσκοπος Πηλουσίου και άσκησε τέτοια πίεση στην Εκκλησία, ώστε ο Ισίδωρος αποφάσισε να «φύγει» πάλι προς την έρημο. Αποσύρθηκε, σε μονή κοντά στο Αφναίο. Φορούσε μόνο ένα σκληρό τρίχινο ένδυμα και ζούσε, κατά το παράδειγμα του αγίου Ιωάννη του Προδρό­μου, με άγρια χόρτα, και φύλλα.
Σε δύο εκκλησιαστικά θέματα του αναγνωρίζεται σημαντική συμβολή· η εγγραφή του ονόματος του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στα δίπτυχα της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας από τον Κύριλλο και η καταπολέμηση του Νεστοριανισμού, στα πλαίσια της οποίας συνέβαλε αποφασιστικά στη συμφιλίωση του Κυρίλλου και του αγίου Ιωάννη Αντιοχείας.
Από τις επιστολές του, από τις οποίες σώζονται περισσότερες από δύο χιλιάδες, αντλούμε πληροφορίες για την οργανωμένη ζωή του στην έρημο, την προσωπικότητα και τη δράση του. Στην έρημο και στο προσφιλές του όρος βρίσκει τις προϋποθέσεις, μακριά από τους θορύβους των πόλεων, για να κατορθώσει την αρετή και τη σωτηρία της ψυχής του· «ο μη σχολάσας, Θεόν γνώναι ου δύναται» έγραφε. Προσκαλούσε κοντά του όσους ήθελαν την μοναχική ζωή· «αρνήσου τον εαυτόν σου, σήκωσε τον σταυρό και φύγε όπως εγώ».
Ο Όσιος Ισίδωρος οργάνωσε μια μοναστική αδελφότητα, με την οποία ζούσε σε ένα οίκημα με οργανωμένο σύστημα διακονιών. Επικοινωνούσε και επισκεπτόταν άλλους αναχωρητές και άλλα μοναστήρια της περιοχής του και εξυπηρετούσε τις λειτουργικές τους ανάγκες ως πρεσβύτερος. Συνήθιζε την πλήρη απομόνωσή του για ορισμένο χρόνο με σκοπό την μεγαλύτερη άσκηση, που την χαρακτήριζε η λιτότητα και η ολιγάρκεια. Η αυστηρή άσκηση κλόνισε την υγεία του και τον έκανε να υποφέρει συχνά από ασθένειες.
Η ησυχία της ερήμου δεν σήμαινε γι’ αυτόν απραξία. Είχε μια έντονη δραστηριότητα σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Ανέπτυξε πολλές γνωριμίες με πρόσωπα με τα οποία επικοινωνούσε συχνά. Έφερνε έτσι τον κόσμο στην έρημο και έκανε το κελλί του κέντρο του κόσμου χωρίς να χάνει την ησυχία του. Τον επισκέπτονταν ιδιώτες ή δημόσια πρόσωπα που του ζητούσαν να παρέμβει σε διάφορες υποθέσεις. Με ενδιαφέρον μεριμνούσε για τα προσωπικά ζητήματα και για την καλλιέργεια στην χριστιανική ζωή και με καλωσύνη και αγάπη συνέπασχε και τους συμπαραστεκόταν. Παντού και πάντοτε κατεδίωκε την αμαρτία, ενέπνεε την αγάπη για την δικαιοσύνη και την αρετή, έκρινε και έδινε λύσεις στα πράγματα του κόσμου, παραμένοντας, ωστόσο, εκτός κόσμου.
Θαυμάζει κανείς την εξυπνάδα και την οξύτητα του πνεύματος του Οσίου, τη διεισδυτικότητα που αποτυπώνεται με μοναδικό τρόπο σε ένα σύντομο, περιεκτικό και πρωτότυπο λόγο. Έχοντας μελετήσει σε βάθος και αξιολογήσει όλα τα θέματα της ανθρώπινης ζωής με βάση τον αποκεκαλυμμένο λόγο του Θεού στην ησυχία της ερήμου, κα­τέληξε σε σαφείς και ξεκάθαρες θέσεις. Τις διατύπωσε με εξί­σου σαφείς και ξεκάθαρες διατυπώσεις, αποτυπώνοντας σε αυτές την ευθυκρισία και διακριτικότητά του, συνοδευόμενη από την ταπείνωση και τη μετριοπάθεια της πνευματικότη­τας, που καλλιεργεί στην ψυχή η αγιότητα.
Στις επιστολές του δίνει απαντήσεις σε δυσνόητα χωρία της Αγίας Γραφής, αναπτύσσει τα δόγματα της πίστεως αντικρούοντας τους αιρετικούς, εγκωμιάζει το ύψος της ιερωσύνης, επιτιμά τους άρχοντες υπενθυμίζοντάς τους το χρέος τους προς το λαό και την Εκκλησία.
Ο Όσιος Ισίδωρος επιβλήθηκε στην εκκλησιαστική συνείδηση με την αγιότητα του βίου του, και γι’ αυτό τιμήθηκε ως άγιος αμέσως μετά τον θάνατό του, που συνέβη το 440 περί­που, σε βαθύ γήρας. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις 4 Φεβρουάριου.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑhttp://www.pemptousia.gr/

Η ΙΕΡΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΔΡΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΑΝΩ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΤΑΜΑΣΟΥ ΚΑΙ ΟΡΕΙΝΗΣ