Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟΝ ΦΩΤΟΔΟΤΗ

Tο Σάββατο 25 Απριλίου και ώρα 9:30 μ.μ.- 01:30μ.μ. στον κοιμητηριακό ναό του Φωτοδότη
 που βρίσκεται 50 μέτρα ανατολικά από την Ιερά Μονή Παναχράντου και συγκεκριμένα στο σημείο που ξεκινάει ο χωματόδρομος για τα Φάλλικα, θα τελεστεί Ιερά Αγρυπνία εις ανάμνησιν της ευρέσεως και ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων των Παναχραντινών Πατέρων.
Μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας θα τελεστεί Κτητορικό Μνημόσυνο και θα ακολουθήσει το παραδοσιακό κέρασμα στην τράπεζα της Μονής.


ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ POINTE-NOIRE



Την 18η Απριλίου 2015, ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Μπραζαβίλ και Γκαμπόν κ.Παντελεήμων, συνοδευόμενος από τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο, Αιδεσιμ. π.Μάξιμο Oumba, Εφημέριο του Ι.Καθεδρικού Ναού Αγίου Δημητρίου και συνεργάτες του φιλανθρωπικού έργου, επισκέφθηκε τις φυλακές της πόλεως για να προσφέρει ικανή ποσότητα ειδών ατομικής υγιεινής και διατροφής στους τριακοσίους τριάντα κρατουμένους αδελφούς. Η προσφορά αυτή ήταν προϊόν της αγάπης των ορθοδόξων πιστών των Ενοριακών Κοινοτήτων Αγίου Δημητρίου και Αγίας Φωτείνης Pointe-Noire, ως και της Ιεράς Επισκοπής, για την αγορά των προαναφερθέντων ειδών.

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Επίσκεψη του γυμνασίου της Ραφήνας στην Ιερά Μονή Παναχράντου - Αγίου Παντελεήμονος.


Η πηγή με τα δύο νερά είναι ο άνθρωπος

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς



Η πηγή με τα δύο νερά είναι ο άνθρωπος.

Με το ένα νερό ζωντανεύει, με το άλλο νεκρώνει. Μ’ ένα πλένει, με το άλλο λερώνει. Και τα δύο νερά ρέουν ἀπό το ίδιο στόμα. Ο ἂνθρωπος μπορεῖ με το στόμα να παινεύη την αρετή, αλλά μπορεί και να τη μαλώνη, μπορεί να δοξάζη τον Θεό, αλλά μπορεί και να Τον υβρἰζη, μπορεί να σηκώση τον πεσμένο, αλλά μπορεί και να ρίξη τον όρθιο, μπορεί να ενθαρρύνη, αλλά μπορεί και να αποδυναμώση, μπορεί να οδηγήση, αλλά μπορεί και να αποπλανήση.

Στο βιβλίο του σοφού γιού του Σειράχ είναι γραμμένο: «Εὰν φυσήσης εις σπινθήρα, εκκαήσεται και εάν πτύσης επ’ αυτόν, σβεσθήσεται͘ και αμφότερα εκ του στόματος σου εκπορεύεται» (Σοφ. Σειρ.28,12).

Η Μαρία, αδελφή του Μωυσή, έψελνε δοξολογία στον Θεό όταν έσωσε τον λαό Του και βύθισε τον Φαραώ λέγοντας: «Άσωμεν τω Κυρίω, ενδόξως γαρ δεδόξασται» (Εξ. 15, 21). Η ίδια Μαρία αργότερα αυθαδίαζε εναντίον του αδελφού της Μωυσή από. Και γι’ αυτό τιμωρήθηκε από τον Θεό, και έγινε λεπρή. Βλέπετε, πως από ένα στόμα βγαίνει και το καλό και το κακό;

Γι’ αυτό, χριστιανέ, να είσαι συνεπής στο καλό. Και όταν βλέπεις τον δίκαιο, μην σβήνεις με το φτύσιμο τη δικαιοσύνη του, αλλά φύσα και αναζωπύρωσε τη θεϊκή σπίθα μέσα του, ώστε να είναι όσο περισσότερο γίνεται φωτεινότερη.

Και όταν βλέπεις ότι ο αμαρτωλός μετανοεί, μην αναφέρεις τις αμαρτίες για τις οποίες μετανόησεεκείνο πού αυτός πετά από πάνω του, τα κουρέλια της αμαρτίας, μην τα πετάς πάλι επάνω του διότι ἡ αμαρτία του θα πέση πάνω σου και θα δικαστής σαν να την έκανες εσύ και όχι αυτός. Μην λερώνεις εκείνον πού άρχισε να πλένεται, αλλά βοήθησέ τον να πλυθή. Μην φοβερίζεις εκείνον πού κατευθύνθηκε στον δρόμο της αρετής, αλλά ενθάρρυνέ τον. Αφού σύμφωνα με αυτά πού βγαίνουν από το στόμα σου σ’ αυτόν τον κόσμο, θα δικαστείς στη φοβερή δίκη του Θεού.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς,
Από το βιβλίο: Δεν φτάνει μόνο η πίστη… Ιεραποστολικές επιστολές Β΄


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣhttp://proskynitis.blogspot.gr/2015/04/blog-post_43.html

Άγιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος ο μεγάλος ασκητής που γιάτρεψε την κόρη του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς(19 Απριλίου),


Ο όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος γεννήθηκε (λίγο πριν το 1500)στο χωριό Βαθύρεμα Αγιάς από πατέρα ιερέα - τον παπά Ανδρέα, δάσκαλο του κρυφού σχολειού και την Αικατερίνη. Από μικρό παιδί έδειχνε σημεία αρετής και αγιότητος. Έμαθε τα ιερά βιβλία και βοηθούσε τον πατέρα του, ψέλνοντας στις ιερές ακολουθίες.

Ο φιλότουρκος κοτσαμπάσης του χωριού θέλησε να τον παντρέψει με την κόρη του Τριανταφυλλιά, απειλώντας τον πατέρα του πως, αν δε συναινέσει ο γιος του, θα τον πάρει το παιδομάζωμα. Έτσι με τη βία, μια βραδιά στο σπίτι του, παντρεύει το Συμεών με την κόρη του, με ξένο παπά. Στο χρόνο επάνω γέννησε η γυναίκα του ένα αγοράκι, το οποίο ονόμασαν Δημήτρη. Όμως ο Συμεών ήταν βαθιά λυπημένος κι έδειχνε συλλογισμένος. Στον πεθερό του, που τον ρωτά, ομολογεί πως δεν είναι δικό του το παιδί και πως δε γνώρισε την Τριανταφυλλιά ως γυναίκα. Αφού κανείς δε τον πίστεψε αποφασίζεται ο διά πυρός θάνατός του. Κι ενώ στην πλατεία ετοιμάστηκε η φωτιά, ο Συμεών ζήτησε για τελευταία φορά να δει τη σύζυγό του μπροστά στον κόσμο. Πλησίασε το γιο του Δημητράκη και το ρώτησε ποιος ήταν ο πατέρας του. Το παιδί παραδόξως μιλώντας έδειξε για πατέρα του τον αγροφύλακα του χωριού κι έτσι ο Συμεών αθωώθηκε.

Στην αρχή μόνασε στη μονή Οικονομείον ή Κομνήνειο Κισσάβου, ζώντας «με αυστηράν νηστείαν, άμετρον αγρυπνίαν, ολονύκτιον στάσιν, ανυπόδητος και μονοχίτων, φέρων μόνο εν πτωχικόν ένδυμα παλαιόν και εσχισμένον», όπου χειροτονείται διάκονος. Την ίδια ζωή συνεχίζει στο Άγιον Όρος στη μονή Μ. Λαύρας, όπου χειροτονείται ιερέας. Οι μοναχοί μιας άλλης μονής της Φιλοθέου έρχονται και τον παρακαλούν να αναλάβει την πνευματική καθοδήγησή τους. 


Ο Συμεών δέχτηκε κι επέβαλε αυστηρή τάξη και πειθαρχία. Όμως κάποιοι μοναχοί δε θέλησαν να μπουν σε υπακοή, στασίασαν και την Κυριακή του Πάσχα τον έδεσαν σ' ένα κυπαρίσσι έξω από την εκκλησία της μονής, τον έδειραν πολύ και τον φυλάκισαν στον πύργο της μονής. Με τη βοήθεια όμως ενός μοναχού αφήνοντας το Άγιον Όρος πηγαίνει στο μοναχοστόλιστο Πήλιο στην περιοχή του Φλαμουρίου.
Εκεί «έμεινε τρεις χρόνους κάτω από μηλέαν τινά, εταλαιπωρείτο δε σφοδρώς κατά τον χειμώνα από το άμετρον ψύχος, το δε θέρος πάλιν εδεινοπάθει από τον καύσωνα και την υπερβολικήν θερμότητα του ηλίου». Στη συνέχεια έκτισε την περιώνυμη μονή της Αγίας Τριάδος Φλαμουρίου, στην οποία συνάχθηκε πλήθος μοναχών. Κατόπιν περιόδευσε ιεραποστολικά ως πρόδρομος κι αυτός του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, την Αγιά, τον Τύρναβο, την Ελασσόνα, τη Λαμία, τα Σέρβια, τα Γρεβενά, τα Άγραφα, τη Θήβα, την Αθήνα, την Εύβοια και την Ήπειρο, όπου «εκήρυττε παρρησία και χωρίς φόβον τον λόγον του Θεού». 

Στην Εύβοια μάλιστα τον κατηγόρησαν ότι προσπαθεί να κάνει χριστιανούς τους Τούρκους και ο πασάς αποφάσισε να τον κάψουν στην πλατεία. Λέγεται μάλιστα πως και ο ίδιος βοηθούσε στο σωρό των ξύλων. Όταν όμως ο πασάς τον είδε ανυπόδητο, φτωχό με παλιόρασα μπροστά του, τον ευλαβήθηκε και τελικά τον άφησε ελεύθερο.
Όταν επέστρεψε στο Φλαμούρι βρήκε νέους μοναχούς. Έτσι ήταν επιτακτική η ανάγκη να χτιστεί γρήγορα μοναστήρι. Μην έχοντας χρήματα μετέβη στην Κωνσταντινούπολη να ζητήσει από τον Πατριάρχη τη σχετική άδεια και υλική συνδρομή. Εκεί στον προθάλαμο του Πατριάρχη τον βλέπει κάποιος Τούρκος αξιωματικός, που είχε υπηρετήσει στο χωριό του, το Βαθύρρεμα Αγιάς, κι ενθυμούμενος την αγιότητά του, τρέχει στον Σουλτάνο Σουλεϊμάν το Μεγαλοπρεπή, του οποίου η κόρη ήταν σοβαρά άρρωστη και του μιλά για το Συμεών. 
Ο Συμεών τη θεραπεύει με θαυματουργικό τρόπο κι ο Σουλτάνος για να τον ευχαριστήσει του δίνει τα κοσμήματα της κόρης του, που έγινε καλά και όλα τα οικοδομικά υλικά που ήταν αναγκαία για το χτίσιμο του μοναστηριού, τα έστειλε με καράβια στο Φλαμούρι Πηλίου. Έτσι χτίστηκε η ιερά μονή Μεταμορφώσεως Φλαμουρίου, επί Πατριαρχείας Καλλινίκου του Γ΄ του Ζαγοριανού. Ο ναός είναι πεντάτρουλος σταυροειδής βασιλική - αθωνικού τύπου.

Στις 19 Απριλίου του 1594 μ.Χ. σε ηλικία υπεράνω των 100 ετών επισκέπτεται την Πόλη κι εκεί ανεπαύθη εν Κυρίω κι ενταφιάστηκε στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων. Οι μαθητές του από τη μονή Φλαμουρίου κατά την ανακομιδή του πήραν τα τίμια λείψανά του και τα έφεραν στη μονή του, όπου μέχρι σήμερα θαυματουργούν. Ιερότατο κειμήλιο της μονής σήμερα η τιμία κάρα του Αγίου Συμεών, που με πολλή ευλάβεια φυλάσσουν οι πατέρες και κυρίως ο νυν ηγούμενος της μονής π. Συμεών.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣhttp://proskynitis.blogspot.gr/2015/04/19.html#more

Λιτάνευση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας ''Αξιον Εστι'' στο Αγιο Ορος




  • Από  karoulia.gr
Φωτορεπορτάζ από την Λιτάνευση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας ''Αξιον Εστι'' στο Αγιο Ορος




Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακη του Αντίπασχα(Θωμά)

Ἡ Κυ­ρι­α­κὴ εἶ­ναι ἡ και­νὴ καὶ πρώ­τη ὅ­λων τῶν ἡ­με­ρῶν ἡ­μέ­ρα. Εἶ­ναι αὐ­τὴ ποὺ ὁ θε­ό­πτης Μω­υ­σῆς ὀ­νό­μα­σε ὄ­χι «πρώ­τη» ἀλ­λά «μί­α», ὡς ὑ­πε­ρυ­ψω­μέ­νη πά­νω ἀ­πὸ τὶς ἄλ­λες ἡ­μέ­ρες καὶ ὡς προ­οί­μι­ο τῆς μί­ας καὶ ἀ­νέ­σπε­ρης ἡ­μέ­ρας τοῦ μέλ­λον­τος αἰ­ῶ­νος. Τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς Κυ­ρι­α­κῆς ἐ­πι­συ­νέ­βη ἡ δε­σπο­τι­κὴ ἀ­νά­στα­ση, μὲ τὸν Κύ­ρι­ο νὰ γί­νε­ται ἡ ἀ­παρ­χὴ τῶν κεκοι­μη­μέ­νων καὶ πρω­τό­το­κος τῶν νε­κρῶν. Ὅ­σο ὑ­πε­ρέ­χουν ἡ τε­λει­ό­της καὶ ἡ ἀ­λή­θει­α ἀ­πὸ τὸν τύ­πο καὶ τὴ σκι­ά, γρά­φει ὁ ἅγιος Γρη­γό­ρι­ος ὁ Πα­λα­μᾶς, τό­ση ὑ­πε­ρο­χὴ καὶ ἱ­ε­ρό­τη­τα ἔ­χει ἡ Κυ­ρι­α­κή. Ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἱερότητα ὀφείλονται ἀκριβῶς στὸ ὅτι τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἔγινε ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ἀνάσταση τοῦ Κυρίου προμηνύει τὴν κοι­νὴ ἀ­νάσταση καὶ τὴν τε­λεί­α εἴσοδο τῶν ἀνθρώπων στὴ θεί­α κα­τά­παυ­ση, καθὼς καὶ τὴν ἀ­να­στοι­χεί­ω­ση ὅ­λου τοῦ κό­σμου.

 Δι­δά­σκον­τάς μας ὁ Κύ­ρι­ος νὰ ἑ­ορ­τά­ζουμε ἐμ­πρά­κτως τὴν Κυ­ρι­α­κὴ ἐμ­φα­νί­σθη­κε τὴν ἡ­μέ­ρα αὐτή -με­τὰ τὴν Ἀ­νά­στα­ση καὶ δύ­ο φο­ρές- στοὺς μα­θη­τές του, τοῦ Θω­μᾶ ἀ­πόν­τος τὴν πρώ­τη φο­ρά, ὅ­ταν αὐ­τοὶ βρί­σκον­ταν κλει­σμέ­νοι σὲ οἰ­κί­α «δι­ὰ τὸν φό­βον τῶν Ἰ­ου­δαί­ων». Μὲ τὴν ἐμ­φά­νι­σή του, τοὺς πα­ρου­σί­α­σε τὸν ἑ­αυ­τό του ζων­τα­νό, τοὺς προ­σέ­φε­ρε τὴν ὑ­περ­κό­σμι­ο εἰ­ρή­νη καὶ δι­ὰ τοῦ ἐμ­φυ­σή­μα­τος τοὺς ἔ­δω­σε τὴ χά­ρη τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, ὥ­στε νὰ δέ­νουν καὶ νὰ λύ­νουν τὶς ἁ­μαρ­τί­ες: «λά­βε­τε Πνεῦ­μα Ἅ­γι­ον», τοὺς εἶ­πε, «ἄν τι­νων ἀ­φῆ­τε τὰς ἁ­μαρ­τί­ας, ἀ­φί­εν­ται αὐ­τοῖς, ἄν τι­νων κρα­τῆ­τε, κε­κρά­την­ται».

 Αὐ­τὴ λοι­πὸν τὴ δύ­να­μη καὶ χά­ρη πα­ρέ­σχε ὁ Κύ­ρι­ος, ἐμ­φα­νι­σθεὶς στοὺς μα­θη­τές του ἡ­μέ­ρα Κυ­ρι­α­κή· με­τὰ ἀ­πὸ ὀ­κτὼ ἡ­μέ­ρες, δη­λα­δὴ τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς Κυ­ρι­α­κῆς, ἔρ­χε­ται πά­λι στὴν ἴ­δια οἰ­κί­α, χαι­ρε­τῶν­τας μὲ τὸν ἴ­διο τρό­πο: «καὶ εἶ­πεν˙ εἰ­ρή­νη ὑ­μῖν», ὥ­στε νὰ ὁ­δη­γή­σει καὶ τὸν δι­στα­κτι­κὸ καὶ δύ­σπι­στο Θω­μᾶ πρὸς τὴν πί­στη. Ὁ Χρι­στὸς εἰ­σῆλ­θε ἐν­τὸς τοῦ χώ­ρου ποὺ βρι­σκόν­του­σαν οἱ μα­θη­τές «τῶν θυ­ρῶν κε­κλει­σμέ­νων». Αὐ­τὸ γιὰ τὸ ἀ­να­στη­μέ­νο σῶ­μα δὲν ἦ­ταν κα­θό­λου πα­ρά­ξε­νο, ἀ­φοῦ με­τὰ τὴν ἀ­νά­στα­ση τὸ πα­θη­τὸ καὶ θνη­τὸ κα­τέ­στη πνευ­μα­τι­κὸ καὶ ἀ­θά­να­το.

 Ἀ­πο­δει­κνύ­ει λοι­πὸν ὁ Κύ­ρι­ος καὶ στὸν Θω­μᾶ, τό­σο μὲ τὴ θαυ­μα­στὴ εἴ­σο­δό του στὴν οἰ­κί­α, ὅ­σο καὶ μὲ τὴν ἐ­πί­δει­ξη τῶν ση­μα­διῶν ἀ­πὸ τὶς πλη­γές του, τὴν ἀ­λή­θει­α καὶ τὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τῆς Ἀ­νά­στα­σής του. Ἀ­φοῦ στρά­φη­κε στὸν Θω­μᾶ τοῦ εἶ­πε: «Θω­μᾶ, φέ­ρε τὸν δά­χτυ­λό σου ἐ­δῶ στὰ ση­μά­δια τῶν πλη­γῶν μου, δὲς τὰ χέ­ρια μου, βά­λε τὸ χέ­ρι σου στὴν πλευ­ρά μου, καὶ μὴν ἀ­φή­νεις τὸν ἑ­αυ­τό σου νὰ κυ­ρι­ευ­θεῖ ἀ­πὸ ἀ­πι­στί­α, ἀλ­λὰ γί­νου πι­στός». 
Καὶ ὁ Θω­μᾶς τό­τε, ἀ­να­φω­νεῖ: «Ὁ Κύ­ρι­ός μου καὶ ὁ Θε­ός μου». Ὁ δὲ Κύ­ρι­ος εἶ­πε πρὸς αὐ­τόν, «πί­στευ­σες ἐ­πει­δὴ μὲ εἶ­δες. Μα­κά­ρι­οι ὅ­μως εἶ­ναι αὐ­τοὶ ποὺ πί­στευ­σαν χω­ρὶς νὰ δοῦν», δει­κνύ­ον­τας ὅ­τι οἱ αὐ­τό­πτες, δη­λα­δὴ ὁ κύ­κλος τῶν Ἀ­πο­στό­λων καὶ μα­θη­τῶν, δὲν ἔ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρα δι­και­ώ­μα­τα στὴ δό­ξα τῆς βα­σι­λεί­ας τοῦ Θε­οῦ, ἀ­πὸ ἐ­κεί­νους ποὺ ὁ­δη­γοῦν­ται δι᾽ αὐ­τῶν καὶ ἀρ­γό­τε­ρα, στὴν πρὸς τὸν ἀ­να­στάν­τα Κύ­ρι­ο πί­στη.

 Ὅ­πως βλέ­που­με, καὶ στὶς δύ­ο πε­ρι­πτώ­σεις, ὅ­ταν οἱ μα­θη­τὲς ἦ­ταν συγ­κεν­τρω­μέ­νοι καὶ ἐμ­φα­νί­στη­κε ὁ Κύ­ρι­ος, ἦ­ταν Κυ­ρι­α­κή. Τὸ ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς εἰ­κο­νί­ζει καὶ δι­αι­ω­νί­ζει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μὲ τὸ νὰ ἐ­πι­τε­λεῖ κα­τὰ Κυ­ρι­α­κὴ ἡ­μέ­ρα τὶς ἱ­ε­ρὲς συ­νά­ξεις, ὅ­που ἱ­ε­ρουρ­γεῖ­ται τὸ σῶ­μα καὶ τὸ αἷ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ κη­ρύτ­τε­ται ὁ λό­γος του
Κανένας λοι­πὸν ἂς μὴν ἀ­που­σι­ά­ζει ἀ­πὸ αὐ­τὲς τὶς ἱ­ε­ρὲς συ­νά­ξεις εἴ­τε ἀ­πὸ ρα­θυ­μί­α εἴ­τε ἀ­πὸ τὴ συ­νε­χῆ ἐ­να­σχό­λη­ση μὲ τὰ γή­ι­να, γιὰ νὰ μὴν κα­τα­λή­ξει στὴ δυ­σπι­στί­α τοῦ Θω­μᾶ. Ἀ­κό­μη καὶ ἂν ἐ­ξαι­τί­ας ὑ­περ­βο­λι­κῶν φρον­τί­δων καὶ με­ρι­μνῶν ἀ­που­σι­ά­σει μί­α φο­ρά, νὰ ἔρ­θει τὴν ἑ­πό­με­νη Κυ­ρι­α­κὴ στὴν Ἐκ­κλη­σί­α, στὸ πνευ­μα­τι­κὸ ἰ­α­τρεῖ­ο τοῦ Χρι­στοῦ καὶ νὰ δε­χθεῖ τὴν ἴ­α­ση, ὅ­πως ὁ ἀ­πό­στο­λος Θω­μᾶς. 
Πράγ­μα­τι, ὅ­ταν ὁ Θω­μᾶς ἦ­ταν ἀ­πών, κα­τήν­τη­σε νὰ ἀμ­φι­σβη­τεῖ τὰ λό­γι­α τῶν ἄλ­λων μα­θη­τῶν γιὰ τὴν πα­ρου­σί­α τοῦ Κυ­ρί­ου. Ὅ­ταν ὅ­μως ἦ­ταν μα­ζὶ μὲ τοὺς ἄλ­λους δὲν ἀ­στό­χη­σε κα­θό­λου στὴν πί­στη.

 Ἑ­πο­μέ­νως, ἂς συ­να­θροι­ζόμα­στε τὴν Κυ­ρι­α­κὴ στὴν Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Θε­οῦ˙ κά­θε πραγ­μα­τι­κὰ εὐ­λα­βὴς πα­ρευ­ρί­σκε­ται καὶ πα­ρα­μέ­νει σ᾽ αὐ­τὴ χω­ρὶς ἀ­που­σί­ες. Καὶ ὅ­ταν βρι­σκό­μα­στε σὲ αὐ­τὴ ἂς πα­ρα­τη­ροῦ­με τοὺς εὐ­λα­βέ­στε­ρους, τοὺς ὁ­ποί­ους μπο­ροῦ­με νὰ δι­α­κρί­νου­με ἀ­πὸ τὴ στά­ση τους, τὴ σι­ω­πὴ καὶ τὴν προ­σο­χή, καὶ ἂς προ­σπα­θοῦ­με νὰ μι­μη­θοῦ­με τὴ δι­α­γω­γή τους.

 Μὲ τὴν πα­ρου­σί­α μας στὴν Ἐκ­κλη­σί­α καὶ τὴν προ­σο­χή μας κα­τὰ τὴν ἱ­ε­ρουρ­γί­α θὰ ἑλ­κύ­σου­με τὴ χά­ρη τοῦ Θε­οῦ καὶ θὰ ὁδηγηθοῦμε στὴ βί­ω­ση τῆς βα­σι­λεί­ας του.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣhttp://proskynitis.blogspot.gr/