Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Εορτή του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου


Τη μνήμη του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου τιμά σήμερα, 5 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία μας.
Ο Άγιος Σάββας καταγόταν από ένα χωριό της Καππαδοκίας, το Μουταλάσκη. Ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Ιωάννη και της Σοφίας. Από πολύ μικρός γνώρισε τις Θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο. Είχε τόση πίστη που κάποτε μπήκε σε ένα κλίβανο πυρός από τον οποίο βγήκε αβλαβής με τη βοήθεια του Θεού.
Όταν ήταν δεκαοχτώ ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί πήγε στην έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο. Ο Μέγας Ευθύμιος τον έστειλε σε ένα κοινόβιο, στο οποίο ήταν υπεύθυνος ο Όσιος Θεόκτιστος.
Ο Άγιος Σάββας κατά την παραμονή του στο κοινόβιο "έλαμψε" λόγω του χαρακτήρα του και των αρετών του. Μάλιστα ήταν τόσο σοβαρός και ηθικός (παρά το νεαρόν της ηλικίας του), που προσαγορεύτηκε παιδαριογέροντας από τον Μέγα Ευθύμιο. Ο Άγιος Σάββας όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του, γι'αυτό και τιμήθηκε με το Χάρισμα της Θαυματουργίας.
Το Χάρισμα αυτό το χρησιμοποιούσε στην ίαση των φτωχών και των ασθενών και έτσι επιτέλεσε σημαντικότατα έργα.
Δεν έλειψαν όμως από τη ζωή του Αγίου Σάββα και οι ανθρώπινοι πειρασμοί. Εκτος από τους δαίμονες και από τα άγρια θηρία, είχε δυστυχώς πειρασμούς μέσα από τη συνοδεία του, μέσα από την ίδια την αδελφότητα των μοναχών. Υπήρξαν στασιαστές κακόγνωμοι μο­ναχοί, οι οποίοι εφθόνησαν την αρετή και το κλέος που είχε αρχίσει σιγά σιγά να αποκτά ο Άγιος Σάββας.
Επειδή μέχρι την ηλικία των πενήντα περίπου ετών δεν ήταν ιερεύς ο Άγιος Σάββας, και ενώ είχε γίνει ηγούμενος εξακολουθούσε να είναι μοναχός, πήγαν αυτοί οι μο­ναχοί οι στασιαστές στον Πατριάρχη και του είπαν ότι εμείς δεν μπορούμε να έχουμε ηγούμενο αυτόν ο οποίος δεν είναι κατάλληλος, δεν είναι ιερεύς, να μας κάνεις άλλον ηγούμενο. Ο Πατριάρχης, ο Σαλλούστιος, γνωρίζοντας τους κόπους τους ασκητικούς και την αγιότη­τα του Αγίου Σάββα, τον εκάλεσε στα Ιεροσόλυμα και χωρίς να του αναφέρει τίποτα για τις κατηγορίες τις οποίες διατύπωσαν εναντίον του, τον χειροτόνησε αμέσως ιερέα το 491 και εγκαινίασε συγχρόνως και την θεόκτιστη εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Επέστρεψε λοιπόν ο Άγιος Σάββας στο μοναστήρι ως ηγούμενος και σ’ ένα δύο χρόνια άρχισε τις εργασίες της ανοικοδομήσεως του με­γάλου ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, του μεγάλου ναού της Μονής του Αγίου Σάββα. Σε λίγα χρόνια, το 502, τελείωσε η οικοδόμη­ση του ναού του Ευαγγελισμού και το 502 έγιναν τα εγκαίνια αυτού του μεγάλου ναού. Θα ενθυμείστε ίσως ότι πριν από μερικά χρόνια, το 2002 γιορτάστηκαν τα 1500 χρόνια των εγκαινίων του Ναού και έγιναν στα Ιεροσόλυμα σχετικές τελετές. Δυστυχώς μετά πάλι νέος πειρασμός, εκ μέρους των ιδίων στασιαστών μοναχών της Ιεράς Μονής, ανάγκασε τον Άγιο Σάββα να αποχωρήσει από τη Λαύρα. Έφυγε μόνος του από το μοναστήρι, πήγε και εγκαταβίωσε σε άλλους τόπους. Οικονομία Θεού ήταν και στους άλλους τόπους όπου εγκαταβίωσε επί πέντε χρόνια, από το 503 που έφυγε από το μοναστήρι μέχρι το 508, να οικοδομήσει πολλά άλλα μοναστήρια και πολλές άλλες λαύρες.
Συνετέλεσε όμως ο Θεός ώστε να επανέλθει ο Άγιος Σάββας και πάλι στο μοναστήρι του κατά τον εξής τρόπο:Οι στασιάσαντες μονα­χοί ξαναπήγαν στον νέο Πατριάρχη, τον Ηλία, και του είπαν ότι πρέπει να τους δώσει νέο ηγούμενο, διότι δήθεν τον Σάββα τον έφαγαν τα θη­ρία μέσα στην έρημο. Ο Πατριάρχης Ηλίας απόρησε, πως είναι δυνα­τον να συνέβη αυτό σ’ έναν άγιο άνθρωπο, στον οποίον εγνώριζε ότι υποτάσσονται και τον σέβονται ακόμη και τα θηρία, γι' αυτό τους είπε να περιμένουν· την άλλη μέρα, κατά θεία παρακίνηση, εμφανίστηκε στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Σάββας· τον ξαναέστειλε με αυστηρό γραμ­μα προς τους στασιαστάς ο Πατριάρχης, πίσω στη Λαύρα, στο μονα­στήρι. Καί τελικώς ήταν τόση η αντίδραση αυτών των φθονερών και στασιαστών μοναχών, ώστε όταν επέστρεψε ο Άγιος Σάββας και παρουσίασε το γράμμα του Πατριάρχου, το οποίο τους συνιστούσε υπα­κοή, τόσο πολύ εκείνοι εθύμωσαν, ώστε προέβησαν σε μεγάλες κατα­στροφές μέσα στο μοναστήρι και τελικώς ανεχώρησαν και έκτισαν νέο μοναστήρι, τη Νέα Λαύρα, όπου όμως και εκεί ο Άγιος Σάββας, δεί­χνοντας την μεγάλη ανεξικακία του πήγε ο ίδιος και τους βοήθησε να κτίσουν το μοναστήρι και τους εγκατέστησε ικανό και άξιο ηγούμενο για να τους καθοδηγεί.
 Για την Αγιότητα της ζωής του και για τη μεγάλη του φήμη, είχε σταλεί από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων δυο φορές πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, προς το βασιλιά Αναστάσιο και έπειτα προς τον Ιουστινιανό. Σε ηλικία ενενήντα τεσσάρων ετών, το 534 μ.Χ., παρέδωσε ειρηνικά την Αγία του ψυχή στον Κύριο.
Απολυτίκιο:
Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.
Tων οσίων ακρότης και αγγέλοις εφάμιλλος ως γαρ ηγιασμένος εδείχθης εκ παιδός, Σάββα όσιε. Ουράνιον γαρ βίον απελθών, προς ένθεον ζωήν χειραγωγείς διά λόγου τε και πράξεως αληθούς, τους πίστει εκβοώντας σοι. Δόξα τω δεδοκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού πάσιν ιάματα.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑhttp://www.agioritikovima.gr/